احراز هویت (KYC)
خلاصه KYC بررسی هویت موردنیاز خدمات رمزارزی تحت نظارت است؛ در پروژه‌های توکنی می‌تواند به معنی تأیید هویت تیم توسط شخص ثالث هم باشد.
KYC مخفف «مشتری خود را بشناس» است. این فرایندی است که در آن کسب‌وکار هویت شما را بررسی می‌کند، معمولاً با مدرک شناسایی، سلفی و گاهی مدرک تأیید آدرس. صرافی‌های متمرکز، سرویس‌های خرید رمزارز با پول فیات و ارائه‌دهندگان کارت، برای رعایت مقررات مبارزه با پول‌شویی در کشورهای محل فعالیتشان، KYC انجام می‌دهند.
در کریپتو، این اصطلاح معنای دومی هم دارد. تیم یک توکن ممکن است نزد حسابرس یا لانچ‌پد احراز هویت کند و آن مجموعه نشانی منتشر کند که می‌گوید هویت بنیان‌گذاران ثبت شده است. عموم مردم معمولاً هویت آن‌ها را نمی‌بینند؛ تأییدکننده فقط ادعا می‌کند آن‌ها را می‌شناسد و در صورت گزارش جرم، می‌تواند اطلاعات را در اختیار مراجع قانونی بگذارد.
برای خریداران، احراز هویت صرافی بهای جابه‌جایی بین رمزارز و پول بانکی است و پس از عبور وجوه از آن حساب، فعالیت آن‌چین شما را به نامتان پیوند می‌دهد. هدف از احراز هویت تیم این است که راگ پول برای بنیان‌گذاران پرریسک‌تر شود. در عمل، ارزش آن به‌شدت به تأییدکننده، کشور مربوطه و این بستگی دارد که آیا پس از کلاهبرداری واقعاً کسی پیگیری می‌کند یا نه.
نشان KYC پروژه را یک امتیاز مثبت کوچک بدانید، نه مدرک صداقت. بررسی کنید چه کسی آن را صادر کرده و آیا نشان در سایت خود تأییدکننده هم وجود دارد. هویت‌های جعلی و افرادی که در ازای پول به‌جای دیگران احراز هویت می‌کنند وجود دارند. از طرف کاربر، مراقب باشید مدارک شناسایی را کجا آپلود می‌کنید: کلاهبرداران برای جمع‌آوری گذرنامه و سلفی فرم‌های جعلی KYC می‌سازند و هیچ سرویس معتبری برای احراز هویت به عبارت بازیابی شما نیاز ندارد.