توکن حاکمیتی (Governance token)
خلاصه توکن حاکمیتی به دارندگان حق رأی در تصمیم‌های پروتکل می‌دهد، مثل تغییر کارمزد، خرج خزانه و ارتقای قراردادها.
توکن حاکمیتی توکنی است که کار اصلی‌اش این است که به دارندگان در نحوه اداره یک پروتکل یا پروژه حق نظر بدهد. پیشنهادها به رأی گذاشته می‌شوند و وزن رأی شما معمولاً برابر تعداد توکن‌هایی است که دارید یا به شما تفویض (delegate) شده است. بعضی پروژه‌ها فقط به رأی توکنی تکیه می‌کنند و بعضی آن را با یک شرکت، هیئت‌مدیره بنیاد یا تیم هسته‌ای که اختیار خودش را نگه می‌دارد ترکیب می‌کنند. تصمیم‌های معمول شامل تغییر کارمزدها، اضافه‌کردن نوع جدیدی از وثیقه در یک پروتکل وام‌دهی، خرج وجوه خزانه یا ارتقای قراردادهاست.
از نظر فنی، فرایند از طریق قراردادهای هوشمند اجرا می‌شود. کسی پیشنهاد می‌دهد، که اغلب برای آن حداقل موجودی توکن لازم است. بعد دارندگان در یک بازه مشخص رأی می‌دهند و اگر رأی‌گیری به حد نصاب (quorum) و اکثریت برسد، پیشنهاد تصویب می‌شود. تصویب همیشه به معنای اجرای خودکار تغییر نیست: ممکن است برای صف‌کردن و اجرای آن تراکنش جداگانه‌ای لازم باشد، اغلب بعد از یک تأخیر تایم‌لاک (timelock) که به کاربران فرصت خروج می‌دهد، و بعضی طراحی‌ها تأیید اضافه از یک مولتی‌سیگ (multisig) هم می‌خواهند.
بسیاری از پروتکل‌ها اجازه می‌دهند رأی‌هایتان را بدون جابه‌جاکردن توکن‌ها به آدرس دیگری تفویض کنید. بعضی موجودی‌ها را در یک بلاک مشخص اسنپ‌شات می‌گیرند که مانع می‌شود کسی بعد از اسنپ‌شات قدرت رأی بخرد. این کار مانع قرض‌گرفتن یا اجاره‌کردن توکن پیش از آن نمی‌شود، پس فقط دفاعی ناقص است. بعضی رأی‌گیری‌ها هم برای پرهیز از گس‌فی (gas) آف‌چین و با پیام‌های امضاشده انجام می‌شوند و نتیجه را کسی اجرا می‌کند که قراردادها را کنترل می‌کند.
برای خریدار، نکته کلیدی این است که حق حاکمیت به معنای مالکیت نیست. بعضی توکن‌های حاکمیتی کارمزد هم تقسیم می‌کنند یا برای استیکینگ به کار می‌روند، اما بسیاری فقط قدرت رأی دارند. نگه‌داشتن توکن هیچ حقی روی درآمد یا دارایی‌ها به شما نمی‌دهد مگر اینکه طراحی پروژه چنین چیزی بگوید، و ارزش رأی به این بستگی دارد که واقعاً چه چیزی را کنترل می‌کند.
اول توزیع توکن را بررسی کنید. در یک رأی‌گیری معمولی با وزن توکنی، چند کیف پول که بیشتر عرضه را دارند می‌توانند همه‌چیز را تعیین کنند، هرچند آستانه‌های اکثریت مطلق (supermajority)، سقف قدرت رأی یا قواعد دیگر می‌تواند این کنترل را محدود کند. ببینید کلیدهای ادمین دست چه کسی است، چون بعضی پروژه‌ها توکنی را «حاکمیتی» می‌نامند در حالی که تیم هنوز می‌تواند از طریق پراکسی یا مولتی‌سیگ و بدون هیچ رأی‌گیری قراردادها را تغییر دهد. به مشارکت در رأی‌گیری نگاه کنید، چون مشارکت پایین تصاحب را ارزان می‌کند، و به برنامه‌های وستینگ (vesting)، چون آنلاک‌شدن توکن‌ها می‌تواند قدرت رأی را ناگهان جابه‌جا کند. توکن‌های کوچک گاهی این برچسب را بدون هیچ سیستم رأی‌گیری کارآمدی می‌گذارند، پس دنبال پیشنهادهای واقعی بگردید که به رأی گذاشته و اجرا شده‌اند.