اثبات کار (Proof of Work)
خلاصه اثبات کار سازوکار اجماعی است که در آن ماینرها با صرف توان پردازشی و حل معما، بلاک اضافه می‌کنند و بازنویسی تاریخچه زنجیره را پرهزینه می‌سازند.
اثبات کار (PoW) روشی است که بیت‌کوین برای توافق بر سر ترتیب تراکنش‌ها بدون مرجع مرکزی استفاده می‌کند. ماینرها برای ساخت بلاک بعدی رقابت می‌کنند و برنده، پاداش بلاک و کارمزد تراکنش‌ها را می‌گیرد. لایت‌کوین، دوج‌کوین، مونرو و اتریوم کلاسیک از دیگر زنجیره‌های مبتنی بر PoW هستند.
برای ساخت یک بلاک، ماینر تراکنش‌های در انتظار را کنار هم می‌گذارد و هدر بلاک را با تغییر عددی به نام نانس، بارها هش می‌کند تا هشی کمتر از مقدار هدف پیدا کند. هیچ میان‌بری وجود ندارد: پیدا کردن چنین هشی به تعداد بسیار زیادی تلاش نیاز دارد، اما هر کسی می‌تواند نتیجه را بلافاصله بررسی کند. شبکه سختی استخراج را تنظیم می‌کند تا بلاک‌ها با آهنگی ثابت ساخته شوند؛ در بیت‌کوین تقریباً هر ده دقیقه یک‌بار. نودها نیز زنجیره معتبری را دنبال می‌کنند که بیشترین کار انباشته را دارد.
اهمیت این موضوع در آن است که بازنویسی تاریخچه به انجام دوباره آن کار، سریع‌تر از بقیه شبکه، نیاز دارد؛ کاری که در یک زنجیره بزرگ به معنای کنترل بیشتر توان استخراج جهانی آن شبکه است. به همین دلیل، برگرداندن تراکنش‌های تأییدشده در یک زنجیره بزرگ PoW بسیار دشوار است. وضعیت زنجیره‌های کوچک PoW متفاوت است: چون هش‌ریت کمی از آن‌ها محافظت می‌کند، مهاجمان می‌توانند توان کافی اجاره کنند، حمله ۵۱ درصدی انجام دهند و کوین‌ها را دوبار خرج کنند.
هزینه این سازوکار، مصرف انرژی و نیاز به سخت‌افزار تخصصی است که معمولاً استخراج را در مجموعه‌های بزرگ و استخرها متمرکز می‌کند. هنگام ارزیابی یک کوین PoW، هش‌ریت کل، میزان تمرکز آن میان استخرها و این موضوع را بررسی کنید که آیا الگوریتم آن با سخت‌افزار استخراج یک زنجیره بسیار بزرگ‌تر سازگار است یا نه؛ چون این سازگاری اجاره توان لازم برای حمله را آسان‌تر می‌کند. برنامه انتشار کوین را هم در نظر بگیرید، از جمله هاوینگ‌هایی که به‌مرور پاداش ماینرها را کاهش می‌دهند.