Hard fork
Kort samengevat Een hard fork is een wijziging van blockchainregels die oude software afwijst; nodes moeten updaten of volgen anders een aparte chain.
Een hard fork is een wijziging in het protocol van een blockchain die niet backwards compatible is. Blocks die volgens de nieuwe regels geldig zijn, worden geweigerd door nodes die nog op de oude software draaien. Als iedereen upgradet, schakelt het netwerk simpelweg over naar de nieuwe regels. Weigert een aanzienlijke groep dat, dan splitst de chain in twee netwerken die de geschiedenis tot aan het fork-block delen.
De meeste hard forks zijn geplande upgrades. Ethereum heeft ze vaak gebruikt om transactiekosten aan te passen, features toe te voegen en over te stappen op proof of stake. Omstreden forks verlopen anders: na de DAO-hack in 2016 voerde Ethereum een hard fork door om gestolen fondsen terug te halen, waarna de minderheid die de originele chain behield doorging als Ethereum Classic. In 2017 leidde een conflict over blockgrootte tot de afsplitsing van Bitcoin Cash van Bitcoin. Een soft fork daarentegen scherpt regels juist aan op een manier die oudere nodes blijven accepteren.
Voor holders vereist een geplande upgrade meestal geen actie als je coins in een self-custody wallet staan, omdat je keys gewoon werken op de geüpgradede chain. Exchanges kunnen deposits en withdrawals rondom de fork tijdelijk pauzeren. Bij een chain split eindig je doorgaans met coins op beide chains, maar hun marktwaarde en exchange-support zijn onzeker, en tokens gebouwd bovenop de chain werken mogelijk maar op één kant.
Pas op voor scams rondom forks. Valse wallets en websites vragen naar je seed phrase om geforkte coins te claimen; voer deze nooit ergens anders in dan in je eigen wallet. Wacht bij een split tot replay protection is bevestigd voordat je fondsen verplaatst, zodat een transactie op de ene chain niet gekopieerd kan worden naar de andere. Houd officiële aankondigingen van core developers en je exchange in de gaten in plaats van berichten op social media.