DAO
خلاصه DAO گروهی است که با قرارداد هوشمند و رأی دارندگان توکن، دارایی یا پروتکل را اداره می‌کند. رأی‌گیری چطور کار می‌کند و پیش از اعتماد چه باید بررسی کرد.
DAO مخفف سازمان خودگردان غیرمتمرکز (decentralized autonomous organization) است؛ گروهی که وجوه مشترک یا یک پروتکل را با قواعدی که در قراردادهای هوشمند نوشته شده اداره می‌کند. به‌جای اینکه یک رئیس یا هیئت‌مدیره تصمیم بگیرد خزانه کجا خرج شود، اعضا پیشنهاد می‌دهند و روی آن رأی می‌دهند. اگر پیشنهادی تصویب شود، یک قرارداد یا گروه کوچکی از امضاکنندگان آن را اجرا می‌کنند. بعضی DAOها هم یک شخصیت حقوقی یا پوشش قانونی دیگر دور خودشان می‌سازند، پس DAO و شرکت همیشه نقطه مقابل هم نیستند.
بیشتر DAOها توکن حاکمیتی منتشر می‌کنند و قدرت رأی شما معمولاً برابر تعداد توکن‌هایی است که دارید یا به شما تفویض شده است. روند معمول این است: بحث در فروم، پیشنهاد رسمی، بازه رأی‌گیری چندروزه و حد نصاب (quorum)، یعنی حداقل مشارکتی که برای معتبر بودن نتیجه لازم است. بعد از آن، اجرا اغلب پشت یک تایم‌لاک (timelock) می‌ماند، تأخیری که به دارندگان فرصت واکنش می‌دهد. بعضی DAOها برای پرهیز از گس‌فی با پیام‌های امضاشده آف‌چین رأی می‌گیرند و اجرا به سازوکار جداگانه‌ای مثل امضاکنندگان مولتی‌سیگ (multisig) یا یک ماژول اجرای آن‌چین بستگی دارد.
برای خریدار، خود واژه DAO به‌تنهایی چیز زیادی نمی‌گوید. آنچه اهمیت دارد این است که رأی واقعاً چه چیزی را می‌تواند تغییر دهد: خزانه، تنظیمات کارمزد، ارتقای قراردادها یا اصلاً هیچ‌چیز. بسیاری از توکن‌های کوچک خودشان را DAO می‌نامند در حالی که تیم و چند کیف پول بیشتر عرضه را دارند و هر رأی‌گیری آن‌طور که آن‌ها می‌خواهند تمام می‌شود. حتی در پروژه‌های بزرگ‌تر هم مشارکت پایین یعنی گروه کوچکی از دلیگیت‌ها یا نهنگ‌ها می‌توانند بیشتر نتایج را تعیین کنند.
پیش از اعتماد به برچسب DAO، به بزرگ‌ترین دارندگان توکن و میزان تمرکز آن‌ها نگاه کنید. بررسی کنید خزانه دست چه کسی است و در یک مولتی‌سیگ قرار دارد یا فقط با رأی‌های تصویب‌شده جابه‌جا می‌شود. ببینید قرارداد حاکمیت قابل ارتقاست یا نه و چه کسی می‌تواند آن را ارتقا دهد، و اینکه بین رأی‌گیری و اجرای آن تایم‌لاک هست یا نه. بعد پیشنهادهای گذشته را بخوانید و ببینید واقعاً چند کیف پول رأی داده‌اند.
دو ریسک را باید دانست. کسی می‌تواند پیش از گرفته‌شدن اسنپ‌شات، توکن کافی بخرد یا قرض بگیرد تا پیشنهادی مضر را از رأی‌گیری عبور دهد. اسنپ‌شات‌گرفتن از قدرت رأی پیش از باز شدن رأی‌گیری جلوی بعضی حملات فلش‌لون (flash loan) را می‌گیرد، یعنی جایی که توکن‌ها قرض گرفته می‌شوند و در همان تراکنش برگردانده می‌شوند، اما مانع انباشت توکن از قبل نمی‌شود. ریسک دوم باگ‌های کد است: در سال ۲۰۱۶ پروژه اصلی اتریوم به نام The DAO میلیون‌ها ETH از دست داد، که به هاردفورکی انجامید که اتریوم را از اتریوم کلاسیک (Ethereum Classic) جدا کرد.