ICO

Een ICO, afkorting voor initial coin offering, is een fondsenwervingsmethode waarbij een project nieuw gecreëerde tokens aan het publiek verkoopt voordat het product daadwerkelijk af is. De naam verwijst naar een traditionele beursgang (IPO), maar kopers krijgen doorgaans geen aandelen, geen juridisch eigendom en nauwelijks consumentenbescherming vergeleken met de aandelenmarkt.

De klassieke ICO verliep via een smart contract of een deposit address op Ethereum. Deelnemers maakten ETH over, waarna het contract of team ERC-20 tokens terugstuurde tegen een vaste wisselkoers, vaak met bonussen voor vroege instappers en een hard cap op het totale doelbedrag. Ethereum zelf verkocht ETH tijdens een crowdsale in 2014, waarna het model in 2017 explodeerde en talloze projecten tientallen miljoenen ophaalden met weinig meer dan een whitepaper.

Die hype liep voor veel beleggers slecht af. Een groot deel van de ICO-projecten leverde nooit een werkend product op, sommige bleken regelrechte fraude en veel tokens verloren vrijwel al hun waarde. Toezichthouders, waaronder de Amerikaanse SEC, merkten veel ICO's aan als niet-geregistreerde effectenuitgiftes. Dit leidde tot harde handhaving en dwong latere projecten richting private investment rounds, exchange-gestuurde sales (IEO's), IDO's en airdrops. De term wordt nog steeds gebruikt voor openbare tokenverkooprondes, en veel listing platforms houden actuele ICO-kalenders bij.

Als je overweegt mee te doen aan een ICO, kijk dan verder dan de marketing en de whitepaper. Controleer of het team traceerbaar is, onder welke jurisdictie de verkoop valt, en of je vanuit jouw land überhaupt legaal mag deelnemen. Analyseer de token allocatie nauwkeurig: hoeveel gaat naar insiders, hoeveel wordt er verkocht, en wanneer komen insider-tokens vrij via vesting. Een gigantisch doelbedrag voor een vaag concept, of het ontbreken van een duidelijk plan voor beursnoteringen en liquiditeit, zijn duidelijke alarmsignalen.