ICO

ICO مخفف Initial Coin Offering (عرضه اولیه کوین) روشی برای تأمین مالی است که در آن پروژه پیش از تکمیل محصول، توکن‌های تازه‌ساخته‌شده را به عموم می‌فروشد. نام آن یادآور IPO است، اما خریداران معمولاً سهام، مالکیت قانونی و بسیاری از حمایت‌هایی را که یک عرضه سهام فراهم می‌کند به دست نمی‌آورند.

ICO کلاسیک از طریق یک قرارداد هوشمند یا یک آدرس واریز روی اتریوم انجام می‌شد. خریداران ETH می‌فرستادند و قرارداد یا تیم با نرخی مشخص توکن‌های ERC-20 پس می‌فرستاد، اغلب با پله‌های پاداش برای خریداران اولیه و سقف سخت برای کل مبلغ جمع‌شده. خود اتریوم در سال ۲۰۱۴ در یک کراود‌سیل (crowdsale) ETH فروخت و این مدل در سال ۲۰۱۷ منفجر شد، زمانی که پروژه‌های زیادی تنها با یک وایت‌پیپر میلیون‌ها دلار جمع کردند.

آن رونق برای بسیاری از خریداران بد تمام شد. بخش بزرگی از پروژه‌های ICO هرگز به وعده‌هایشان عمل نکردند، بعضی کلاهبرداری محض بودند و ارزش بسیاری از توکن‌ها بخش عمده‌ای از قیمتشان را از دست داد. ناظران، از جمله SEC آمریکا، تعدادی از ICOها را عرضه ثبت‌نشده اوراق بهادار دانستند که به اقدامات قضایی انجامید و پروژه‌های بعدی را به سمت راندهای خصوصی، فروش‌های برگزارشده توسط صرافی‌ها، IDO و ایردراپ (airdrop) سوق داد. این اصطلاح هنوز برای فروش‌های عمومی توکن به کار می‌رود و بسیاری از سایت‌های لیست توکن، ICOهای پیش‌رو را دنبال می‌کنند.

اگر به خرید در یک ICO فکر می‌کنید، فراتر از وایت‌پیپر نگاه کنید. بررسی کنید تیم قابل شناسایی است یا نه، فروش در کدام حوزه قضایی برگزار می‌شود، و آیا اصلاً از کشور شما اجازه شرکت دارید. تخصیص توکن را بخوانید: چه مقدار به افراد داخلی می‌رسد، چه مقدار فروخته می‌شود و توکن‌های آن‌ها کی آنلاک می‌شود. جمع‌آوری مبلغ زیاد برای یک محصول مبهم، یا فروشی بدون برنامه روشن برای لیست شدن و نقدینگی، دلیلی برای دوری کردن است.