توکن ضدتورمی (Deflationary token)

توکن ضدتورمی قواعدی دارد که عرضه کل آن را به‌مرور کاهش می‌دهند. ابزار معمول، توکن‌سوزی است: توکن‌ها به آدرسی فرستاده می‌شوند که هیچ‌کس کنترلش را ندارد یا توسط قرارداد نابود می‌شوند تا دیگر هرگز وارد گردش نشوند. استدلال ساده است: اگر تقاضا ثابت بماند و عرضه کم شود، هر توکن باقی‌مانده سهم بزرگ‌تری از کل عرضه خواهد داشت.

چند سازوکار وجود دارد. بعضی قراردادها درصد ثابتی از هر انتقال، مثلاً ۱٪ هر خرید یا فروش، را می‌سوزانند. بعضی دیگر کارمزد جمع می‌کنند و به‌صورت دوره‌ای توکن‌ها را از بازار بازخرید می‌کنند تا بسوزانند. برخی شبکه‌ها بخشی از کارمزد تراکنش‌های کاربران را می‌سوزانند؛ در نتیجه ممکن است عرضه هنگام فعالیت زیاد کاهش و هنگام فعالیت کم افزایش یابد، پس ضدتورمی بودن به میزان استفاده بستگی دارد.

نکته اصلی برای هولدرها این است که توکن‌سوزی به‌تنهایی ارزش ایجاد نمی‌کند. سوزاندن ۲٪ از توکنی که کسی از آن استفاده نمی‌کند، تأثیر چندانی ندارد و توکن‌سوزی هنگام انتقال مانند مالیاتی عمل می‌کند که معامله را گران‌تر می‌کند. همچنین بررسی کنید منظور از سوزاندن واقعاً چیست: توکن‌هایی که به کیف پول تحت کنترل تیم منتقل شده‌اند، سوزانده نشده‌اند و سوزاندن بخشی از سهم تیم که اصلاً قرار نبوده فروخته شود، تغییر چندانی ایجاد نمی‌کند.

قرارداد را بخوانید تا مشخص شود نرخ توکن‌سوزی ثابت است یا مالک می‌تواند آن را تغییر دهد و آیا تابع مینت می‌تواند بی‌سروصدا اثر توکن‌سوزی را خنثی کند. کاهش واقعی عرضه را با توکن‌های جدیدی که بابت پاداش استیکینگ یا طبق برنامه انتشار صادر می‌شوند مقایسه کنید. در توکن‌های کوچک، مالیات توکن‌سوزی اغلب به کارمزدهای دیگر اضافه می‌شود؛ بنابراین هزینه کل خرید و فروش می‌تواند بسیار بیشتر از چیزی باشد که به نظر می‌رسد.