لایه دو (Layer 2)
خلاصه لایه دو شبکه‌ای روی یک بلاکچین پایه است که تراکنش‌ها را خارج از زنجیره اصلی پردازش و برای تسویه به آن برمی‌گرداند تا کارمزدها کمتر شود.
لایه دو یا L2، شبکه‌ای جداگانه است که روی یک لایه یک اجرا می‌شود و برای تسویه نهایی به آن متکی است. هدف، پردازش تراکنش‌های بسیار بیشتر با هزینه‌ای کمتر از زنجیره پایه و در عین حال بهره‌گیری از امنیت آن است. بیس، آربیتروم و آپتیمیسم از L2های شناخته‌شده اتریوم هستند و شبکه لایتنینگ، یک L2 مبتنی بر کانال پرداخت روی بیت‌کوین است.
طراحی رایج امروزی، رول‌آپ است. L2 تراکنش‌ها را خودش اجرا و دسته‌بندی می‌کند و داده‌های فشرده را همراه با یک اثبات یا تعهد رمزنگاری‌شده روی L1 ثبت می‌کند. چون هزینه یک ثبت روی L1 بین تعداد زیادی تراکنش تقسیم می‌شود، هر کاربر مبلغ بسیار کمتری می‌پردازد. اگر گرداننده L2 تخلف کند، قرار است داده‌ها و اثبات‌های موجود روی L1 به کاربران امکان دهند وضعیت نامعتبر را به چالش بکشند یا دارایی خود را مستقیماً برداشت کنند.
این موضوع برای خریداران توکن پیامدهای عملی دارد. قرارداد یک توکن روی L2 با قرارداد همان توکن روی L1 متفاوت است و جابه‌جایی بین آن‌ها به بریج نیاز دارد؛ فرایندی که ممکن است چند دقیقه طول بکشد، یا در برخی رول‌آپ‌های آپتیمیستیک، برای برداشت استاندارد حدود یک هفته زمان ببرد. بسیاری از L2ها هنوز از یک سیکوئنسر واحد برای مرتب‌سازی تراکنش‌ها استفاده می‌کنند که ممکن است از دسترس خارج شود یا در کوتاه‌مدت سانسور کند. بعضی از آن‌ها نیز کلیدهای ارتقایی دارند که در کنترل گروه کوچکی است.
پیش از خرید روی یک L2، آدرس قرارداد را در همان شبکه تأیید کنید، مقداری ETH یا توکن موردنیاز برای گس را برای کارمزدها در آن شبکه نگه دارید و از بریج‌های رسمی یا جاافتاده استفاده کنید. میزان بلوغ امنیت L2 را بررسی کنید: آیا اثبات‌های تقلب یا اعتبار فعال هستند، چه کسانی می‌توانند قراردادهایش را ارتقا دهند و آیا کاربران بدون همکاری گرداننده می‌توانند دارایی خود را خارج کنند؟ کارمزد پایین خوب است، اما معادل امنیت قوی نیست.