Token burn

Een token burn is het permanent vernietigen van tokens. Eenmaal geburnd kunnen ze nooit meer worden uitgegeven of verhandeld, waardoor het totale of circulerende aanbod daalt. Projecten burnen tokens om de totale supply in te krimpen, om aan te tonen dat bepaalde reserves nooit gebruikt worden, of als een geautomatiseerd mechanisme binnen het protocol.

Er zijn twee gangbare methoden. De eerste is het sturen van tokens naar een dead address, zoals het nuladres of een adres dat eindigt op nullen en 'dead', waarvan geen private key bestaat. De tweede methode is het aanroepen van een burn-functie in het smart contract, die de tokens daadwerkelijk wist en de geregistreerde total supply verlaagt. Sommige protocollen verbranden automatisch: Ethereum burnt sinds de EIP-1559 upgrade in 2021 een deel van elke transactiefee, en bepaalde tokens burnen een percentage per transactie of zetten opbrengsten in voor een buyback-and-burn. Het burnen van LP-tokens is iets anders: daarmee wordt de liquiditeit in een pool definitief vastgezet in plaats van dat het tokenaanbod daalt.

Voor investeerders heeft een burn alleen zin als het de reële verhouding tussen vraag en aanbod verandert. Het vernietigen van tokens die het team al op de plank had liggen en toch nooit van plan was te verkopen, doet niets voor de circulerende supply op de markt. Aangekondigde burns worden bovendien vaak als marketinghype ingezet, soms precies getimed om liquiditeit te creëren terwijl insiders stilletjes verkopen.

Controleer burns altijd via een block explorer in plaats van blind af te gaan op officiële aankondigingen. Bevestig dat de tokens echt naar een dead address zijn verzonden of via een contractfunctie zijn vernietigd, en ga na of ze uit de circulerende voorraad kwamen of uit een teamreserve. Pas tot slot op voor smart contracts met een actieve mint-functie: een burn heeft weinig waarde als de eigenaar naar eigen inzicht nieuwe tokens kan bijdrukken.