Anti-whale
Kort samengevat Anti-whale regels zijn tokencontract-limieten, zoals een max wallet of max transactie, om te voorkomen dat individuen te veel opkopen of dumpen.
Anti-whale verwijst naar regels die in het contract van een token zijn ingebouwd om te beperken hoeveel een afzonderlijke wallet kan kopen, verkopen of aanhouden. Het idee is om te voorkomen dat één grote investeerder, een whale, bij de lancering een gigantisch deel van het aanbod opkoopt of de koers met één enorme verkoop laat instorten.
De gangbare mechanismen zijn een max transaction amount, die elke overdracht boven een vastgesteld aantal tokens weigert, en een max wallet amount, die overdrachten blokkeert die het saldo van een wallet boven een maximum brengen—vaak 1 of 2 procent van de supply. Sommige contracten hanteren cooldowns tussen trades of sell taxes die stijgen naarmate de order groter is. De liquidity pool, de eigenaar en specifieke adressen zijn normaal gesproken vrijgesteld, zodat de token verhandelbaar en beheerbaar blijft.
Voor kopers kunnen anti-whale regels een launch eerlijker maken en sniper bots afremmen, omdat niemand in één enkel block een enorm aandeel kan bemachtigen. Ze zijn echter ook een frequente bron van verwarring: een aankoop mislukt omdat deze het maximum overschrijdt, of een houder kan een grote bag niet in één keer verkopen en moet deze opsplitsen. Bots en georganiseerde groepen omzeilen deze limieten bovendien regelmatig door aankopen over tientallen wallets te spreiden.
Het gevaar zit in wie de instellingen beheert. Als de eigenaar de limieten op elk moment kan aanpassen, kan de maximale transactie naar vrijwel nul worden verlaagd. Daardoor kan niemand meer verkopen, terwijl de vrijgestelde wallet van de eigenaar ongehinderd handelt. Controleer het contract op setter-functies en kijk welke adressen zijn vrijgesteld. Limieten die vastliggen in de code, of die de eigenaar alleen kan verhogen of verwijderen, brengen veel minder risico met zich mee dan limieten die willekeurig aangescherpt kunnen worden.