وایت‌لیست (Whitelist)
خلاصه وایت‌لیست فهرستی از آدرس‌های کیف پول تأییدشده است که اجازه دارند کاری انجام دهند که دیگران نمی‌توانند، مثل خرید زودهنگام در پری‌سیل یا مینت اولیه‌ی NFT.
در کریپتو، وایت‌لیست (که allowlist هم نامیده می‌شود) مجموعه‌ای از آدرس‌های کیف پول است که پروژه به آن‌ها دسترسی ویژه می‌دهد. رایج‌ترین کاربرد آن در پری‌سیل یا مینت NFT است که در مرحله‌ی اول فقط کیف پول‌های فهرست‌شده می‌توانند شرکت کنند، اغلب با قیمت پایین‌تر یا سهمیه‌ی رزروشده. پروژه‌ها وایت‌لیست را از طریق فرم، تسک‌های شبکه‌های اجتماعی، نگهداری توکن دیگر یا فعالیت در جامعه پر می‌کنند، و وقتی تقاضا زیاد باشد گاهی با قرعه‌کشی.
از نظر فنی، قرارداد پیش از اجازه‌ی انجام کار بررسی می‌کند که آدرس فراخوانی‌کننده تأیید شده باشد یا نه. فهرست‌های کوچک را می‌توان مستقیم در قرارداد ذخیره کرد، اما فهرست‌های بزرگ‌تر معمولاً از درخت مرکل (Merkle tree) استفاده می‌کنند: پروژه فقط یک هش ریشه را روی بلاکچین منتشر می‌کند و هر کاربر اثباتی ارائه می‌دهد که آدرسش در فهرست هست. بعضی قراردادهای توکن هم از وایت‌لیست برای معاملات استفاده می‌کنند، یعنی برخی آدرس‌ها را از مالیات یا محدودیت‌ها معاف می‌کنند یا در زمان لانچ فقط به کیف پول‌های فهرست‌شده اجازه‌ی معامله می‌دهند.
برای خریداران، جایگاه در وایت‌لیست می‌تواند قیمت ورود بهتر و رقابت کمتر با ربات‌ها باشد. اما به این معنی هم هست که گروهی از کیف پول‌های اولیه توکن‌هایی را ارزان‌تر از بقیه خریده‌اند و اغلب به محض شروع معاملات عمومی می‌فروشند. وایت‌لیست معاملاتی که بیش از حد فعال بماند می‌تواند راهی شود تا افراد داخلی معامله کنند، در حالی که عموم از بازار بیرون مانده‌اند.
از کسانی که در پیام خصوصی جایگاه وایت‌لیست می‌فروشند یا از شما می‌خواهند برای تضمین جایگاه پول به یک کیف پول بفرستید محتاط باشید؛ این یک الگوی رایج فیشینگ است. فقط از طریق سایت رسمی تعامل کنید و آدرس قرارداد را تأیید کنید. در توکن‌هایی که از قبل معامله می‌شوند، بررسی کنید که مالک می‌تواند آدرس‌ها را به محدودیت‌های معاملاتی اضافه یا از آن حذف کند یا نه، چون قانونی که فقط به کیف پول‌های وایت‌لیست‌شده اجازه‌ی فروش می‌دهد یک ساختار کلاسیک هانی‌پات (honeypot) است.