مکانیزم اجماع (Consensus mechanism)

مکانیزم اجماع روشی است که یک شبکه غیرمتمرکز از رایانه‌ها با آن بر سر یک تاریخچه مشترک توافق می‌کند. بدون آن، دو نود ممکن است تراکنش‌های متناقضی را بپذیرند؛ مثلاً خرج شدن دوباره همان کوین‌ها. این مکانیزم تعیین می‌کند چه کسی می‌تواند بلاک بعدی را پیشنهاد دهد، دیگران چگونه آن را بررسی می‌کنند و چه زمانی یک بلاک نهایی محسوب می‌شود.

دو خانواده شناخته‌شده‌تر، اثبات کار و اثبات سهام هستند. در اثبات کار که بیت‌کوین از آن استفاده می‌کند، ماینرها برای حل معماها برق مصرف می‌کنند و زنجیره‌ای که بیشترین کار انباشته را دارد برنده می‌شود. در اثبات سهام که اتریوم از سال ۲۰۲۲ و شبکه‌هایی مثل سولانا از آن استفاده می‌کنند، اعتبارسنج‌ها کوین‌ها را به‌عنوان وثیقه قفل می‌کنند و برای پیشنهاد بلاک و رأی دادن به بلاک‌ها انتخاب می‌شوند؛ رفتار خلاف قواعد می‌تواند باعث از دست رفتن بخشی از سهام آن‌ها شود. گونه‌های دیگری مثل اثبات سهام نمایندگی‌شده و اثبات اعتبار هم وجود دارند که از مجموعه‌های کوچک و مشخصی از اعتبارسنج‌ها استفاده می‌کنند.

برای دارندگان توکن، مکانیزم اجماع تعیین می‌کند بلاکچینی که توکن‌هایشان روی آن قرار دارد واقعاً چقدر امن و غیرمتمرکز است. این مکانیزم بر زمان انتظار برای نهایی شدن تراکنش، هزینه حمله و اینکه چه کسانی از نظر تئوری می‌توانند تراکنش‌ها را سانسور یا ترتیبشان را عوض کنند اثر می‌گذارد. شبکه‌ای که با تعداد انگشت‌شماری اعتبارسنج اداره می‌شود می‌تواند سریع و ارزان باشد، اما متوقف کردن آن یا فشار آوردن به گردانندگانش آسان‌تر است.

هنگام ارزیابی یک شبکه، فقط به نام مکانیزم اکتفا نکنید. بررسی کنید چند اعتبارسنج یا ماینر مستقل وجود دارد، چند بازیگر بزرگ چه سهمی از سهام یا قدرت هش را کنترل می‌کنند و آیا شبکه سابقه قطعی یا بازسازمان‌دهی عمیق زنجیره داشته است. عبارت‌های تبلیغاتی مثل «اجماع نوآورانه» می‌توانند ساختاری را پنهان کنند که در آن یک شرکت بیشتر نودها را اداره می‌کند. همچنین توجه کنید صرافی چه زمانی واریزها را نهایی محسوب می‌کند، چون این موضوع بازتابی از زمان واقعی تسویه در شبکه است.