لایه یک (Layer 1)
خلاصه لایه یک بلاکچین پایه‌ای مانند بیت‌کوین، اتریوم یا سولاناست که تراکنش‌های خود را مرتب، اعتبارسنجی و نهایی می‌کند و کوین بومی خود را دارد.
لایه یک یا L1، بلاک‌چینی مستقل است که برای امنیت به زنجیره دیگری وابسته نیست. این بلاکچین شبکه نودها، قوانین اجماع و کوین بومی خودش را برای پرداخت کارمزد دارد؛ مانند BTC در بیت‌کوین، ETH در اتریوم، SOL در سولانا یا BNB در بی‌ان‌بی چین.
از نظر سازوکار، یک L1 همه کارها را خودش انجام می‌دهد. کاربران تراکنش‌ها را در شبکه پخش می‌کنند، اعتبارسنج‌ها یا ماینرها آن‌ها را در بلاک‌ها مرتب می‌کنند و سازوکار اجماع مشخص می‌کند کدام بلاک‌ها نهایی هستند. هر فول نود تاریخچه را ذخیره و رعایت قوانین را بررسی می‌کند؛ بنابراین نیازی نیست کسی به یک گرداننده واحد اعتماد کند. تصمیم‌های طراحی در این سطح، مانند اندازه بلاک، فاصله زمانی بلاک‌ها و نحوه انتخاب اعتبارسنج‌ها، سرعت، کارمزد و میزان غیرمتمرکز بودن زنجیره را تعیین می‌کنند.
برای دارندگان توکن، این موضوع مهم است چون L1 زیربنایی است که همه چیز روی آن قرار می‌گیرد. توکنی که روی یک زنجیره منتشر می‌شود، تابع کارمزدها، دسترس‌پذیری و امنیت همان زنجیره است. اگر زنجیره پایه متوقف یا شلوغ شود، یا بلاک‌هایش بازآرایی شوند، تمام توکن‌های روی آن تحت‌تأثیر قرار می‌گیرند، هرقدر هم پروژه خوب باشد. همین موضوع توضیح می‌دهد چرا یک پروژه ممکن است در L1های مختلف با آدرس‌های قرارداد متفاوت معامله شود: هر زنجیره دفترکل جداگانه‌ای دارد.
هنگام بررسی یک توکن، ببینید واقعاً روی کدام L1 قرار دارد و مطمئن شوید کیف پول و صرافی شما از همان شبکه پشتیبانی می‌کنند؛ چون ارسال کوین روی شبکه اشتباه یکی از دلایل رایج از دست رفتن دارایی است. به توکن‌هایی که بدون مجموعه اعتبارسنج مستقل یا نرم‌افزار متن‌باز نود، ادعا می‌کنند یک L1 جدید هستند با احتیاط نگاه کنید؛ بعضی از آن‌ها فقط توکن‌هایی روی زنجیره‌ای دیگر با تبلیغات بلندپروازانه‌اند. همچنین برای پرداخت گس، مقدار کافی از کوین بومی را در کیف پول نگه دارید، وگرنه نمی‌توانید توکن‌هایتان را جابه‌جا کنید.