ERC-20

ERC-20 استاندارد فنی توکن‌های قابل‌تعویض (fungible) روی اتریوم است، یعنی توکن‌هایی که هر واحد آن‌ها با دیگری برابر و جایگزین‌پذیر است، مثل دلار. این استاندارد در سال ۲۰۱۵ پیشنهاد شد و به الگوی بیشتر توکن‌ها روی اتریوم و زنجیره‌های سازگار با EVM تبدیل شد. استیبل‌کوین‌ها، توکن‌های حاکمیتی (governance) و میم‌کوین‌ها روی اتریوم معمولاً قراردادهای ERC-20 هستند.

این استاندارد فهرست کوتاهی از توابع و رویدادها را تعریف می‌کند: totalSupply، balanceOf، transfer، approve، allowance و transferFrom، به‌علاوه رویدادهای Transfer و Approval. چون هر توکن همین رابط (interface) را ارائه می‌دهد، کیف پول یا DEX می‌تواند هر توکن جدیدی را بدون کد اختصاصی پشتیبانی کند. توکن‌های شما داخل کیف پولتان ذخیره نمی‌شوند؛ قرارداد توکن یک دفتر موجودی نگه می‌دارد و کیف پول فقط آن را می‌خواند.

برای خریداران این موضوع از دو جهت مهم است. اول اینکه ارسال و معامله توکن‌های ERC-20 کارمزد گس را با ETH می‌طلبد، نه با خود توکن، پس برای جابه‌جایی آن‌ها ETH لازم دارید. دوم اینکه تابع approve به شما اجازه می‌دهد به یک قرارداد مجوز خرج کردن توکن‌هایتان را بدهید، و سواپ در DEXها همین‌طور کار می‌کند. یک تأیید نامحدود (unlimited approval) برای قرارداد مخرب یا هک‌شده می‌تواند باعث شود بعدها آن توکن از کیف پولتان تخلیه شود.

این استاندارد فقط رابط را تعریف می‌کند، نه رفتار درست را. یک قرارداد می‌تواند از ERC-20 پیروی کند و همچنان تابع mint، مالیات انتقال، بلک‌لیست یا کلید توقف (pause) داشته باشد که مالک کنترل می‌کند. سورس تأییدشده را در بلاک اکسپلورر بخوانید، بررسی کنید مالک قرارداد کیست و چه توابع ادمینی وجود دارد، و هر چند وقت یک بار تأییدهای (approval) توکن‌هایتان را مرور کنید و آن‌هایی را که دیگر لازم ندارید لغو (revoke) کنید. همیشه از آدرس قرارداد استفاده کنید، نه نماد (ticker)، چون هر کسی می‌تواند توکنی با همان نام بسازد.